Duchowość ignacjańska

Sentencje św. Ignacego

by
Św. Ignacy Loyola jest znany głównie jako autor Rekolekcji Ignacjańskich zwanych Ćwiczeniami duchowymi. Jednak niewiele osób wie, że jest również autorem tzw. sentencji czyli krótkich sformułowań mądrościowych. Ignacy pozostawił je w liczbie około sześćdziesięciu. Powstały nie za zielonym stolikiem, ale dzięki uważnej obserwacji rzeczywistości: poznaniu Boga i własnej osoby.  … Czytaj dalej

Sekret osobowości św. Ignacego Loyoli

by
Non coerceri maximo, contineri tamen a minimo divinum est. Elogium sepulcrale Sti Ignatii   Wydawcy czwartej serii Monumenta Ignatiana, Scripta de Sancto Ignatio, zaznaczają we wstępie do I tomu, że osobowość Ignacego jest trudna do uchwycenia i do należytej, a więc sprawiedliwej oceny, a to z powodu jej bogatej wielostronności[1].… Czytaj dalej

Duchowe złudzenia

by
Przez „złudzenie” rozumiemy pomyłkę lub też niedostrzeżony błąd, który posiada jednak swoje źródło w pragnieniach czy też upodobaniach, co sprawia, że osoba, nawet bez złej woli, uważa za rzeczywistość to, co jest tylko wymysłem, albo nadaje rzeczywistości takie znaczenie, jakiego ona nie posiada.… Czytaj dalej

Badanie świadomości i rewizja dnia

by
Stanisław Biel SJ – Życie duchowe bez trików i skrótów – zobacz więcej Praktycznym i najbardziej skutecznym narzędziem wzrostu duchowego jest codzienny rachunek sumienia. Dla jego autora, św. Ignacego Loyoli, był on najważniejszym sposobem modlitwy. W czasie, gdy był przełożonym generalnym Towarzystwa Jezusowego, zwalniał swoich współbraci zakonnych z różnych modlitw podczas choroby, nigdy jednak z rachunku sumienia.            … Czytaj dalej

Jezuicka szkoła modlitwy

by
1. W Towarzystwie Jezusowym są trzy tak zwane probacje, czyli momenty specjalnej troski zakonu o rozwijające się powołanie. Ta troska przejawia się nie tylko szczególnym wyborem miejsca, czasu i osób odbywających probację. Jest ona przede wszystkim wyrazem wiary, tak przełożonych, jak i ,,probanistów” w to, że sam Bóg pragnie i daje ku temu szczególną okazje, aby człowiek szukał i odnajdywał, pod ,,sztandarem krzyża’” Chrystusowego, długo poszukiwane centrum serca i odpocznienie ducha, których ,,świat” dać nie może.… Czytaj dalej

Boska bezstronność – przeciw obojętności

by
Gdy czytamy rozważania na temat ignacjańskiej obojętności, natrafiamy na ogół najpierw na wyjaśnienia, że pojęcie to może być mylące, skoro „potocznie kojarzy się raczej z bierną i chłodną postawą, z brakiem zaangażowania i entuzjazmu czy z minimalizmem”. Następnie objaśnia się również, że tego rodzaju postawy „są oczywiście dalekie od ideału życia i służby”, jaki przyświecał Ignacemu Loyoli1.… Czytaj dalej

Ignacjańska obojętność

by
Jednym z kluczowych pojęć duchowości ignacjańskiej jest „obojętność”. Słowo to potocznie kojarzy się raczej z bierną i chłodną postawą, z brakiem zaangażowania i entuzjazmu czy z minimalizmem. Tego rodzaju postawy są oczywiście dalekie od ideału życia i służby, jaki proponuje autor Ćwiczeń duchownych oraz założyciel Towarzystwa Jezusowego.… Czytaj dalej

Etapy przyjaźni św. Ignacego z Bogiem

by
Święty Ignacy Loyola (1491-1556) głęboko doświadczył Bożej miłości i doskonale na nią odpowiedział, co potwierdził Kościół w aktach beatyfikacji (3 grudnia 1609 roku) i kanonizacji (12 marca 1622 roku). Kiedy odchodził z tego świata do domu Ojca czterysta pięćdziesiąt lat temu, w Duchu Świętym mógł „we wszystkim miłować […] Boski Majestat i służyć Mu” (ĆD 233).… Czytaj dalej