Duchowość ignacjańska

3 stopnie pokory chrześcijańskiej

by
Ignacy wysoko cenił ubóstwo ducha. W Ćwiczeniach duchownych po rozmyślaniu nad “Dwoma sztandarami” zarysowuje trzy sposoby bycia pokornym, znane jako “Trzy stopnie pokory”. W książce Draw Me into Your Friendship David Fleming SJ opisuje, w jaki sposób Ignacy przedstawia spektrum pokory, z którego jesteśmy zachęcani wybrać zawsze stopień wyższy, lepiej w ten sposób naśladując Jezusa.… Czytaj dalej

Na drogach Bożych

by
  Św. Ignacy Loyola pozostawił po sobie dwa znaczące dzieła, które wprawnemu czytelnikowi ukazują jego duchową sylwetkę, są to: Ćwiczenia duchowne oraz Konstytucje Towarzystwa Jezusowego. Pierwsze z nich jest owocem osobistych doświadczeń prowadzenia przez Boga od stanu fascynacji tym, co „bezbożne”, do zauroczenia wszystkim, co „pobożne”.… Czytaj dalej

Duchowe rozmowy w tradycji jezuitów

by
Ewangelie zaświadczają, że Jezus często prowadził głębokie rozmowy ze swoimi uczniami. Nawiązywał dialog o istotnych sprawach także z kobietami, faryzeuszami, uczonymi w Piśmie – z każdym, kto tego pragnął lub Go zagadnął. W Ewangelii św. Jana, w której wiele jest takich konwersacji, Jezus objawia ważne prawdy w spotkaniu z Nikodemem, z Martą, siostrą Łazarza, z Samarytanką, z Piłatem.… Czytaj dalej

O rozeznawaniu duchów

by
  „Rozeznanie duchów” brzmi anachronicznie dla współczesnego ucha i kojarzy się z egzorcyzmami, okultyzmem lub innymi niejasnymi praktykami. Rzadko komu przywodzi na myśl wspólnotę z Qumran, św. Pawła, Orygenesa czy Ojców pustyni, chociaż to już u nich można znaleźć rzetelne opracowanie tego tematu1.… Czytaj dalej

Codzienny rachunek sumienia

by
Rachunek sumienia odprawiamy przynajmniej przed przystąpieniem do sakramentu pokuty i pojednania. Św. Ignacy Loyola zachęca jednak, by uczynić go codzienną praktyką. On sam bardzo często badał swoje serce, nawet co godzinę (zapewne bardzo zwięźle). Źródłem jego swoistej „obsesji refleksyjności” nie był chorobliwy lęk czy chore poczucie winy, lecz fascynacja ofiarowaną miłością.… Czytaj dalej

Wzrost, proces, przemiana. Konferencja do jezuickich nowicjuszy

by
Życie Duchowe JESIEŃ 76/2013 Duchowość ignacjańska odsyła zasadniczo do trzech kluczowych słów. Pierwsze z nich to wzrost, który wiąże się z magis (“więcej”). Istnieje magis właściwe i magis rozumiane błędnie. To wypaczone można utożsamiać z hasłami typu: więcej mnie, więcej studiów, więcej tytułów, prestiżu i siły, więcej współzawodnictwa i zazdrości.… Czytaj dalej

Po prostu jeździj! – rzecz o skrupułach

by
Częstą trudnością osób poszukujących wsparcia duchowego jest problem skrupułów. Pierwszym odczuciem, którego doświadczam w spotkaniu z takimi osobami jest współczucie. Najczęściej są to bowiem osoby, które same sobie zadają ból i cierpienie. Czym jest zjawisko skrupułów, które potrafi unieszczęśliwić czasem na całe życie?   Myśli moje są myślami pokoju a nie udręczenia (por.… Czytaj dalej

O wzroście, procesie i przemianie

by
Poleć   We wrześniu 2013 roku przebywał w Polsce Generał Zakonu Jezuitów o. Adolfo Nicolas SJ. Na początku spotkał się w Gdyni z nowicjuszami z obu polskich nowicjatów. Poniżej publikujemy fragmenty zapisu spotkania z nowicjuszami, w którym odnosi się do specyfiki tego etapu formacji.… Czytaj dalej

Jezuici i islam

by
W „Dziejach Ojca Ignacego spisanych przez o. Ludwika Gonzalesa da Cámara, który je usłyszał z ust samego Ojca” Ignacy Loyola opowiada o swoim pierwszym spotkaniu z islamem. Było to pod koniec lutego 1522 roku. Inigo opuścił rodzinny dom w Loyoli, przybył do Navarrete pożegnać się ze swoimi dwoma służącymi i odjechał na mule w kierunku Monserratu.   „W tej drodze miał przygodę, o której dobrze będzie opowiedzieć w tym celu, aby lepiej można było zrozumieć, jak Pan nasz postępował z tą duszą ślepą jeszcze, chociaż ożywioną wielkimi pragnieniami służenia Bogu.… Czytaj dalej